توضیحات
در سنت فقهی شیعه ، “حکمرانی” تحت عنوان “ولایت” قرار میگیرد و حاکم “بر مردم” ولایت پیدا میکند، نه آنکه “از مردم” وکالت داشته باشد .
مشروطه ، مفهوم وکالت و نمایندگی را وارد فقه سیاسی ما کرد و جدال میرزای نائینی در استقبال از آن با شیخ فضل الله نوری در استنکاف از آن شکل گرفت. ولی پس از آن ، این اختلاف به نفع شیخ مسکوت ماند و سپس با تشکیل جمهوری اسلامی ، این نزاع مجددا زنده گردید.
این بحث هر چند به سرانجام نرسیده ولی در پنج دهه اخیر جای خود را در اندیشه متفکران معاصر پیدا کرده و به ابداع نظرات جدید انجامیده است. اینک، رابطه “جمهوریت” و “اسلامیت”، نمودی از رابطه ولایت و وکالت است که مساله روز ماست.
در این اثر ، آخرین آراء در این باره (از میرزاحسین نائینی، شیخ اسماعیل محلاتی، امام خمینی، شهید مرتضی مطهری، شهید سیدمحمد حسینی بهشتی تا نعمتالله صالحی نجف آبادی و دکتر مهدی حائری یزدی) مورد بررسی و ارزیابی جدی قرار گرفته و متون مربوط ارائه شده است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.